Śpiewamy “Odę do radości” w Poznaniu

  1. POLSKA DLA EUROPY – BUDUJMY MOSTY, NIE MURY!!!
    POLAND FOR EUROPE – LET’S BUILD BRIDGES NOT WALLS!!!Cała Polska śpiewa „ODĘ DO RADOŚCI”

    1) KIEDY: niedziela 24.03.2019 r.

    Start 12:00

    2) MIEJSCE: spotykamy się w Poznaniu na schodach przy Starym Marych na ulicy Półwiejskiej

    3) ATRYBUTY:

    a. Ubieramy się na niebiesko,
    b. Przynosimy flagi unijne, polskie, swoich organizacji
    c. Przygotowujemy w widocznym miejscu transparent z nazwą miasta

    4) CEL: Niech „Oda do radości” opanuje w tym dniu całą Polskę.

    26 maja odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego.
    Promujemy europejskie wartości i cele. Unia Europejska opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne Państwom Członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn.
    #UE #PolandforEurope #PolskadlaEuropy #MarchforEurope

Zapraszamy na wykład otwarty prof. Śliwińskiego “Jaka Polska? Odpowiedzi literatury”

Latający Uniwersytet Demokracji zaprasza na wykład otwarty prof. zw. dra hab. Piotra Śliwińskiego „Jaka Polska? Odpowiedzi literatury”, który odbędzie się w środę, 21 marca 2018 r., o godz. 18:00, w sali konferencyjnej na poziomie A biurowca Delta, przy ul. Towarowej 35 w Poznaniu.

W trakcie wykładu prof. Śliwiński przedstawi obraz Polski i polskości w literaturze współczesnej.

Wydarzenie na Facebooku: https://www.facebook.com/events/2044362899172976/.

Polska jako bohaterka literatury bywa heroiną, często jednak jest również widmem, kłamstwem, złudzeniem, pretensją. Co najmniej od romantyzmu toczy się literacka walka o pogłębienie polskości; idealizacji sprzeciwia się krytycyzm, rachunkom chwały – rachunki sumienia. W XX wieku wizja ojczyzny bohaterów rywalizuje z obrazem ojczyzny na co dzień.

Polska od sacrum do profanum: Tuwima, Gombrowicza, Miłosza, Herberta, Brandysa, Kisielewskiego, Konwickiego, Rymkiewicza, Polkowskiego, Świetlickiego.

Prof. zw. dr hab. Piotr Śliwiński to historyk i krytyk literatury, kierownik Zakładu Poetyki i Krytyki Literackiej UAM, jeden z najwybitniejszych znawców polskiej poezji współczesnej.

Jest uczestnikiem życia literackiego, współpracownikiem czasopism, popularyzatorem czytelnictwa, jurorem (m. in. nagrody Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, przewodniczący kapituły Nagrody Literackiej Gdynia). Prof. Śliwiński jest także inicjatorem i przewodniczącym kapituły Poznańskiej Nagrody Literackiej oraz kuratorem międzynarodowego festiwalu Poznań Poetów.

Prof. Śliwiński to autor i współautor wielu książek, m. in. „Tadeusz Dołęga-Mostowicz” (1994), „Kontrapunkt. Rozmowy o książkach” (199, razem w P. Czaplińskim), „Literatura polska 1976 – 1998. Przewodnik po prozie i poezji” (1999, razem z P. Czaplińskim), „Poezja polska po 1968 r.” (2000, razem z A. Legeżyńską), „Przygody z wolnością. Uwagi o poezji współczesnej” (2002), „Poetyckie awangardy: awangarda przedwojenna” (2004; wstęp i antologia), „Literatura polska XX wieku” (2005, razem z B. Kaniewską, A. Legeżyńską), „Świat na brudno. Szkice o poezji i krytyce” (2007). Jest redaktorem kilku tomów zbiorowych, m. in. „Czytanie Herberta” (1994, razem z E. Wiegandt i P. Czaplińskim), „Nuda w kulturze’ (1999, razem z P. Czaplińskim), „Miłobędzka wielokrotnie” (2008), „Słowa? Tchnienia? O poezji Ryszarda Krynickiego” (2009), „Wyrazy życia. Szkice o poezji Piotra Sommera” (2010), „Wiersze na głos. Szkice o twórczości Andrzeja Sosnowskiego” (2010), „Mistrz świata. Szkice o twórczości Marcina Świetlickiego” (2011), „Nowe dwudziestolecie. Szkice o wartościach i poetykach prozy i poezji lat 1989-2009” (2011). Jego najnowsze książki to “Horror poeticus” 2012 i “Po całości” (razem z K. Hoffmannem i M. Jaworskim, 2016).

Prof. Śliwiński to wieloletni redaktor „Polonistyki” oraz „Poznańskich Studiów Polonistycznych”. Stypendysta International Writing Program (USA , 2000). Laureat Nagrody im. Kazimierza Wyki (2008).

Współtwórca i opiekun studenckiego czasopisma „Pro Arte”, założyciel i pierwszy kierownik specjalizacji artystycznoliterackiej.

Serdecznie zapraszamy!

Latający Uniwersytet Demokracji

Komitet Obrony Demokracji Wielkopolska

Zapraszamy na pokaz filmu Dworzec Gdański

W związku z Obchodami 50-tej Rocznicy Marca’68 Komitet Obrony Demokracji Wielkopolska zaprasza na seans filmu „Dworzec Gdański” i spotkanie z jego reżyserką, Marią Zarz-Koczanowicz oraz przedstawicielem Pokolenia’68, Lechem Raczakiem.

Spotkanie poprowadzi prof. Krzysztof Podemski.

Seans filmu i dyskusja po nim odbędą się w środę, 7 marca 2018 r., o godz. 18:00, w Domu Tramwajarza (dawne kino „Amarant”) przy ul. Słowackiego 19/21 w Poznaniu.

„Dworzec Gdański” to film dokumentalny z 2007 r., w reżyserii Marii Zmarz-Koczanowicz, na podstawie scenariusza i wywiadów przeprowadzonych przez Teresę Torańską.

W latach 1968-69 władze PRL zmusiły do opuszczenia kraju około 15.000 osób pochodzenia żydowskiego. Dla większości z nich warszawski Dworzec Gdański, z którego odchodziły pociągi do Wiednia (zwykle pierwszego przystanku na ich emigracyjnym szlaku) stał się symbolem wygnania i upokorzenia. „Marcowi emigranci” spotykają się co kilka lat w izraelskim kurorcie Aszkelon. Wszyscy mówią po polsku bez śladu obcego akcentu, wszyscy kultywują polskie zwyczaje. Teresa Torańska rozmawia z kilkoma spośród rozsianych po świecie emigrantów. Różne miasta, wykształcenie, środowiska, życiorysy; kiedyś – sprowadzeni do wspólnego mianownika „wrogów Polski Ludowej”. Ich opowieści towarzyszą odnalezione filmy i fotografie.

Maria Zmarz-Koczanowicz to autorka kilkudziesięciu filmów dokumentalnych, spektakli Teatru TV, laureatka wielu nagród. Ukończyła malarstwo na ASP we Wrocławiu oraz reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Rozgłos przyniósł jej dokument “Jestem mężczyzną” (1986) oraz obsypany nagrodami “Urząd” (1986). Przez lata tworzyła filmowe portrety wielu znanych Polaków, m.in. Leszka Kołakowskiego, Czesława Miłosza i Jerzego Grotowskiego. Głośne były jej dokumenty “Dworzec Gdański” (2007) oraz biograficzna “Wiera Gran” (2011). Wykłada na wydziale reżyserii PWSFTviT w Łodzi. W latach 2008-2016 prodziekan Wydziału Reżyserii (culture.pl/pl/tworca/maria-zmarz-koczanowicz).

Lech Raczak – urodzony w 1946. Reżyser, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych, teatrolog. Współzałożyciel Teatru Ósmego Dnia (1964), w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych kierownik artystyczny i reżyser wszystkich przedstawień tego zespołu. W latach 1995-98 dyrektor artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu, od 1993 do 2012 był też dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Malta” w Poznaniu; od 2003 jest wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu. Współpracował jako reżyser z niezależnymi zespołami w Polsce (Sekta, Asocjacja 2006, przedstawienia dla Centrum Kultury Zamek i Festiwalu Malta) i we Włoszech (Basho w Modenie, Arca w Katanii, Aenigma w Urbino, Uqbar w Weronie). Reżyseruje w teatrach dramatycznych (Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Aleksandra Fredry w Gnieźnie, Teatr Studio w Warszawie, Teatr Miniatura w Gdańsku, Wrocławski Teatr Współczesny, Teatr Nowy w Łodzi i Teatr Heleny Modrzejewskiej w Legnicy, z którym jest aktualnie najbliżej związany). Łącznie wyreżyserował prawie 70 przedstawień, jest autorem scenariuszy większości z nich. Kilka przedstawień L. Raczaka zostało zarejestrowanych dla telewizji. Teksty teatrologiczne publikowane były w Polsce, USA, we Francji, Niemczech, Wielkiej Brytanii i we Włoszech. W roku 2012 ukazała się trzytomowa edycja „Pism teatralnych” (http://www.orbistertius.pl/lech-raczak/).

Serdecznie zapraszamy!

Komitet Obrony Demokracji Wielkopolska

Wykład prof. A. Wolff-Powęskiej LUD – relacja

Relacja z wykładu otwartego prof. Anny Wolff-Powęskiej „Polacy – Niemcy: razem w Europie?”

BezNazwy_Panorama1

26 września spotkaliśmy się na pierwszym w tym sezonie wykładzie otwartym Latającego Uniwersytetu Demokracji w Poznaniu. Wykład prof. dr hab. Anny Wolff-Powęskiej „Polacy – Niemcy: razem w Europie?” okazał się być sukcesem frekwencyjnym. Sala była wypełniona, a część uczestników wykładu nie znalazła miejsc siedzących. Z przyjemnością zauważyliśmy też obecność większej niż zwykle liczby młodych osób.

22068922_1496310440424225_1584343331_o

22068913_1496309297091006_776023821_o

Nasze oczekiwania wobec wykładu prof. Wolff-Powęskiej były wysokie – mieliśmy już bowiem przyjemność wysłuchać innego wykładu Pani Profesor w ramach LUDu w Poznaniu, spodziewaliśmy się więc ciekawego wykładu, wygłoszonego z wielką kulturą. I… nie zawiedliśmy się. Dodatkowym walorem wykładu był fakt, że dotyczył on tematu niezwykle aktualnego – ze względu nie tylko na wybory w Niemczech, które odbyły się w ostatni weekend, ale także ze względu na kampanię antyniemiecką prowadzoną obecnie przez PiS. Nic dziwnego, że bieżące tematy znalazły swoje miejsce zwłaszcza w gorącej dyskusji, jaka toczyła się po wykładzie.

22117676_1496310350424234_881974401_o

22070528_1496310383757564_1449183415_o

22095520_1496310387090897_218769204_o

22092854_1496310490424220_1021074430_o

22092723_1496309407090995_2099118951_o

22068624_1496310393757563_1934218966_o

22070237_1496310397090896_1172903491_o

Prof. Wolff-Powęska postawiła w swoim wykładzie tezę, że jakość sąsiedztwa polsko-niemieckiego jest wyznacznikiem stanu Europy i zachodzących w niej procesów. Że inicjatywy polsko-niemieckie stymulowały integrację polsko-europejską. Należy przy tym pamiętać, że relacje polsko-niemieckie były w przeszłości bardzo trudne: począwszy od doświadczeń zaborów, przez tragiczną historię nazizmu czy podwójne standardy w relacjach z Polski z RFN i NRD.

Pod koniec XX w. po raz pierwszy pojawiła się wspólnota interesów polskich i niemieckich: Niemcy w zjednoczeniu Europy widzieli szansę na zjednoczenie Niemiec, a Polacy, czując się częścią Europy, pragnęli znaleźć się w jej strukturach, wyrwać się z narzuconej dominacji ZSRR.

22047467_1496310437090892_1913174128_o

W tak trudnej sytuacji pojawiło się pytanie, na jakich podstawach budować wzajemne, tym razem przyjacielskie relacje. Sięgnięto po – wyjątkowe w polityce międzynarodowej – moralne podstawy pojednania polsko-niemieckiego. Budowane było ono przez świeckie elity katolickie, czyli w przypadku Polski środowisko „Tygodnika Powszechnego”, „Znaku”, „Więzi”, a zatem przez ludzi odległych zwykle od bieżącej polityki. W takim też duchu był przełomowy list polskich biskupów do biskupów niemieckich („Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”).

Drugim wyróżnikiem działań pojednawczych był fakt zaangażowania się w nie osób, które miałyby najwięcej powodów do zachowania niechęci, a wręcz wrogości wobec Niemiec, generacji, która miała najwięcej do wybaczenia, osób o doświadczeniach wojennych czy wręcz obozowych, takich jak Władysław Bartoszewski, Stanisław Stomma, Mieczysław Pszon czy nieco młodszy Tadeusz Mazowiecki.

Do pojednania doszło, ponieważ znaleźli się ludzie, którzy uwierzyli, że jest ono możliwe. I było ono kontynuowane na wielu poziomach, m.in. przez współpracę naukowców, badaczy, środowisk kultury, biznesmenów i zwykłych ludzi, poprzez coraz intensywniejsze kontakty i współpracę.

22047654_1496310430424226_1352739815_o

Jak zauważyła Pani Profesor oczywiście relacje polsko-niemieckie nie są bezkonfliktowe. Różnią nas sprzeczne nieraz interesy (np. kwestia gazociągu Nord Stream), polityka energetyczna i kwestie klimatyczne, polityka azylowa, odmienne podejście do spraw godnościowych. W atmosferze porozumienia możliwe było jednak rozwiązywanie problemów.

Niestety obecne władze Polski diametralnie zmieniły podejście do relacji polsko-niemieckich i opierają je na nieufności i niechęci. Okazują wrogość sąsiadowi, który życzliwie pyta „dlaczego?”. Co więcej np. Jarosław Kaczyński podchodzi do osób, które w przeszłości były zaangażowane w proces pojednania, z podobną wrogością, deprecjonując je i oskarżając o interesowność.

Wydaje się, że rozdźwięk między władzami Polski a Niemiec nie opiera się na problemach bilateralnych, ale jest pochodną odmiennej wizji Unii Europejskiej. Co istotne, retoryka antyniemiecka i antyeuropejska – tak szkodząca nam w relacjach z sąsiadem – jest skierowana przede wszystkim do wewnątrz, na potrzeby budowania i utwardzania elektoratu PiS. Jest częścią szerszej kampanii skierowanej przeciwko elitom III RP, wszelkim oponentom i Europie.

22050583_1496309247091011_1823291262_o

Tymczasem budzenie irracjonalnych lęków nie tylko szkodzi Polsce w relacjach z sąsiadem, ale także może spowodować, że nie zauważymy realnych zagrożeń, wynikających chociażby z procesów globalizacyjnych. Prof. Wolff-Powęska zauważyła, że przed Europą stają wyzwania współżycia w wielokulturowym społeczeństwie, ożywienia wartości, które były fundamentem budowy wspólnej Europy czy budowania solidarności w sytuacji, gdy środki są ograniczone.

Wreszcie odnosząc się do wyborów w Niemczech prof. Wolff-Powęska zauważyła, że zasadniczych zmian w polityce Niemiec nie należy się spodziewać, jednak można oczekiwać, że trudno będzie rozmawiać rządowi niemieckiemu z rządem polskim w sytuacji, gdy dzieli on wspólne z AFD (partią opozycyjną) fobie antyemigranckie i rasistowskie. Na decyzje rządu niemieckiego będą też miały wpływ partie koalicyjne: liberałowie, którzy dla korzyści biznesowych będą wspierali współpracę z Rosją, oraz Zieloni, którzy z kolei będą wspierać działania proekologiczne – sprzeczne z polityką polskiego rządu.

22070480_1496309217091014_1509507130_o

W dyskusji pojawił się temat reparacji – wobec których prof. Wolff-Powęska była sceptyczna. Wskazywała, że oczekiwanie sprawiedliwości dziejowej jest nie do spełnienia, a proces przezwyciężania win i przerwania spirali nienawiści służy pojednaniu. Przypomniała, że żadna kwota nie jest wystarczającym zadośćuczynieniem. Że nie można mówić o winie kolektywnej i przenoszeniu winy na kolejne pokolenia już nie dzieci, ale wręcz wnuków. Zauważyła, że żądania reparacji to zaprzepaszczenie dokonań procesu pojednania. Powinniśmy zatem zostawić rozliczenia przeszłości i zająć się teraźniejszością i przyszłością.

Poruszono też temat edukacji zarówno społeczeństwa polskiego jako całości, jak i w szczególności nauczycieli i młodego pokolenia, potrzeby kontaktów, współpracy. Grażyna Ciesielska przedstawiła plany organizacji PIKODu w Berlinie. Wyrażono obawy związane ze wzrostem poparcia w Niemczech dla AFD (partii skrajnie prawicowej i nacjonalistycznej). Szukano wyjaśnienia dla tak wysokiego poparcia dla tej partii szczególnie w byłej NRD.

Joanna Darecka

Latający Uniwersytet Demokracji

Komitet Obrony Demokracji Wielkopolska

zdj. Waldemar Andrzej Jóźwiak, GB

Zapis wideo wykładu: LINK